ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΕΜΠΝΕΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 22 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ;

• Ἡ ἐργασία ἀποτελεῖ δικαίωμα καὶ προστατεύεται ἀπὸ τὸ Κράτος, ποὺ μεριμνᾶ γιὰ τὴ δημιουργία συνθηκῶν ἀπασχόλησης ὅλων τῶν πολιτῶν καὶ γιὰ τὴν ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ ἐξύψωση τοῦ ἐργαζόμενου ἀγροτικοῦ καὶ ἀστικοῦ πληθυσμοῦ. Ὅλοι οἱ ἐργαζόμενοι, ἀνεξάρτητα ἀπὸ φύλο ἢ ἄλλη διάκριση, ἔχουν δικαίωμα ἴσης ἀμοιβῆς γιὰ παρεχόμενη ἐργασία ἴσης ἀξίας.

• Μὲ νόμο καθορίζονται οἱ γενικοὶ ὅροι ἐργασίας, ποὺ συμπληρώνονται ἀπὸ τὶς συλλογικὲς συμβάσεις ἐργασίας συναπτόμενες μὲ ἐλεύθερες διαπραγματεύσεις καί, ἂν αὐτὲς ἀποτύχουν, μὲ τοὺς κανόνες ποὺ θέτει ἡ διαιτησία.

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΔΟΜΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ;

Τὸ κοινωνικὸ σύνολο μέσῳ τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ ΟΑΕΔ πληρώνει ἐπίδομα ἀνεργίας σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχασαν τὴν δουλειά τους. Ἀλλά, τὸ νὰ πληρώνεις ἄνθρωπο γιὰ νὰ κάθεται εἶναι μὴ ὀρθολογικό. Θὰ μποροῦσε μὲ κάποια προσπάθεια ὀργανωτικὴ νὰ θεσπισθεῖ ὅτι ὁ ἄνεργος τοποθετεῖται σὲ κάποια ἐργασία καὶ ἐπιδοτεῖται μὲ τὸ ἐπίδομα ἀνεργίας γιὰ νὰ ἐργάζεται σ’ αὐτὴν καὶ ὄχι γιὰ νὰ κάθεται.

Ὑπάρχουν χιλιάδες ἐργασίες ποὺ πρέπει νὰ γίνουν σ’ ἕνα ἔθνος, ποὺ δὲν γίνονται λόγῳ ἀποσυντονισμοῦ τῶν ἐπιθυμιῶν αὐτῶν ποὺ θέλουν ἐργάτες καὶ αὐτῶν ποὺ θέλουν ἐργασία. Μὲ λίγη προσπάθεια καὶ πολλὴ  ἔμπνευση καὶ ἀκόμη περισσότερη ἀπαγκίστρωση ἀπὸ κατεστημένες νοοτροπίες, ἡ ἰδέα μπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθεῖ μὲ ἐπιτυχία σὲ μεγάλο ποσοστό. 

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

Ἕνας ἐργοδότης πληρώνει τὸ 100% τοῦ μισθοῦ σὲ ὑπαλλήλους ποὺ ἐργάζονται τὸ 100% τοῦ νομίμου πλήρους ὡραρίου. Ἐπειδὴ ἔχει οἰκονομικὲς δυσκολίες, λαμβάνει τὴν φαεινὴ ἀπόφαση νὰ θέσει σὲ διαθεσιμότητα μέρος τῶν ὑπαλλήλων του, πληρώνοντάς τους τὸ 75% τῆς νομίμου ἀμοιβῆς καὶ ἀπαλλάσσοντάς τους ἀπὸ τὸ 100% τῆς ὑποχρεώσεως γιὰ ἀπασχόληση ὑπὲρ αὐτοῦ. 

Σὲ ἐπίπεδο παραλογισμοῦ δὲν θὰ ἐβαθμολογεῖτο μὲ ἄριστα ὁ ἔτσι σκεπτόμενος ἐργοδότης;